..تمام وقت به کوبیدن" جهان " فکر
می کردم....

با دست های فشرده و چشمانی مصمم...
اکنون من اینجا ایستاده ام
در آخرین نفس ها....
بر پیکره اندیشه هایم...
جهانی ناباورانه در برابرم...
من به پنجره ای دل می بندم
در خم این جاده !
با نم بارانی در فراموشی لی لی بازی های گندم زارهای سرزمینم به وقت "عشق....

ابرها ،جلوی چشمان خدا را بسته اند...
حالا می توانم با خیال راحت
دست هایم را در جیبم بگذارم و سوت بزنم
که "آه من چه اندازه خوشبختم..."

ابرهای سیاه،

ابرهای سیاه دوست داشتنی،

دیگر خدا

چگونه می تواند سرش را بیرون بیاورد و بگوید

دروغ می گوید ....!